Het is de manier waarop we (al eeuwenlang) uiting geven aan onze inspiratie. Via persoonlijke verhalen, liefdesverhalen, spannende verhalen, herkenbare verhalen, opbeurende verhalen, wijze verhalen en alle andere prachtige creaties van onze menselijke manieren om uiting te geven aan de creatieve vonk van het leven.
Zelf schreef ik het afgelopen jaar ook aan een verhaal waarin ik, tijdens het schrijven, getuige was van het feit dat de echte inspiratie uit een veel groter veld komt dan we met onze beperkte denksysteem kunnen overzien. Het bleek dan ook een eindeloos veld te zijn van waaruit het verhaal zichzelf vertelde. En over dàt inzicht gaat dit blog.
Een lezer vroeg mij namelijk welk gedeelte van ‘mij’ was en welk gedeelte ‘verzonnen’. Ze was geraakt door het boek en had tijdens het lezen ervaren dat ze tot nieuwe inzichten was gekomen.
En, om dat uit te leggen ga ik eerst terug naar de zoekbeweging die ik jarenlang vanuit een diep gevoel van verdriet, heb gevolgd. Want, vanwege de hardnekkige overtuiging dat ik mijn eigen wijsheid zelf nog niet in huis zou hebben, bleef ik steeds maar weer ‘buiten’ mezelf zoeken naar antwoorden en oplossingen. Het was een tocht zonder eind. Iets wat wellicht voor velen op een eigen en unieke manier herkenbaar is…
Voor mij bleken in ieder geval de heldere en liefdevolle woorden, “Je bent het al” iets belangrijks aan te raken. Ik hoorde namelijk temidden van dat kleine zinnetje, iets oneindig fundamenteels; Ik realiseerde me dwars door al het verdriet heen dat ik eigenlijk ‘Altijd al thuis’ was geweest en altijd zal zijn. Nu al. En dat ik jarenlang had lopen zoeken naar iets wat ik nooit niet was geweest. Kortom; wat ik altijd al (wel) was geweest en dus altijd zal zijn. En zo ontstond de ruimte om het verdriet om te draaien. Terug naar de neutrale essentie. En dus terug naar dàt wat iedereen (van nature) al is, maar wat we blijkbaar door allerlei omstandigheden en geloofde gedachten (hetzij gelukkig tijdelijk) zomaar kunnen vergeten.
Vanuit dat inzicht is het boek met de titel Lange Golven geboren, waardoor er een verhaal over een Tocht door de Tijdloze bergen ontstond.
Tijdens het schrijven van dat verhaal, mocht ik dan ook (al typend) meelopen met deze groep fictieve wandelaars die mij allemaal op hun eigen manier lieten zien hoe we ons leven vanuit verschillende perspectieven kunnen beleven en hoe we tegelijkertijd op onze eigen unieke manier deze natuurlijke wijsheid kunnen her-inneren.
Ik heb daardoor met ontzettend veel plezier aan het verhaal geschreven. En dat schrijven gebeurde niet alleen achter de computer. Ook als ik op de fiets zat, aan het wandelen was, in de rij bij de kassa of al roerend in een pan. Het verhaal was namelijk ook gaande als ik niet schreef. Ik zag de dialogen, de beelden, de bergen en de wandelaars als een film voorbij komen. Thuis rende ik dan vaak eerst naar de computer om alles wat er in mijn verbeelding was gebeurd, te verwoorden. Het was een magisch proces!
Aan het eind van het boek bedank ik twee bijzondere medemensen die mij, op verschillende momenten in mijn leven, hebben helpen her-inneren; Marian Horsley aan het feit dat een kind altijd onschuldig is. En Sydney Banks, ruim dertig jaar later, aan het feit dat we allemaal (nu al) vanuit oneindige universele wijsheid onze wereld in kijken.
En…het schrijven heeft iets diep in mij aangeraakt wat ik voor die tijd nog niet kende. Ik ben dan ook begonnen aan het volgende verhaal dat zich op eenzelfde manier weer aan me liet zien….wordt vervolgd!