Ze leefde een teruggetrokken leven. Die woorden hoorde ik laatst in een interview. Er werd uitleg gegeven over een kunstenares die, zo werd gezegd, de laatste helft van haar leven teruggetrokken had doorgebracht.
Het hele gesprek en vooral die laatste woorden zette me aan het denken:
Een teruggetrokken leven, bestaat dat eigenlijk wel? Want….Wie of wat kijkt er eigenlijk (altijd)?
We denken dat we elkaar zien. Maar in feite zien we een idee van elkaar. En dat is in perceptie echt volledig de andere kant op.
Een teruggetrokken leven ten opzichte van wat dan dus precies? We (niemand uitgezonderd) zijn namelijk het leven zelf al en we (niemand uitgezonderd) kijken al vanuit ons unieke vertrekpunt deze wereld in. Nu al.
En al is er wellicht voor gekozen (als een goed idee), en al kan het ook écht zo voelen (als een geloofde gedachte) of écht zo lijken te zijn (als een zelf ingevuld idee over een ander).
Toch, vanuit de vraag wie er eigenlijk (altijd) kijkt, valt er iets essentieels te doorzien en kan het zomaar een inspirerende aanwijzing naar onpersoonlijk inzicht zijn; naar het zicht van binnenuit.