“And now we switch levels”, zei Sydney Banks ooit tijdens een lezing.
Die uitspraak werd de basis voor menig gesprek over inzicht. Want, wat bedoelde hij hier precies mee? Wetende dat dit natuurlijk nooit volledig te omschrijven valt, mijmerde ik vanmorgen over deze zin en borrelde het volgende stukje omhoog;
De praktische laag (het ‘idee’ van vorm) en de universele laag (vormloos, oneindig, woordloos, tijdloos en onpersoonlijk) kunnen als uitleg niet door elkaar gehaald worden omdat de vorm op hetzelfde moment voortkomt uit het vormloze. Oftewel; het willen begrijpen van essentie komt voort uit het al zo zijn van essentie (we zijn het al en tegelijkertijd kunnen we blijkbaar het idee hebben van niet).
Switchen in levels is een richtingaanwijzer, een hulpmiddel wellicht naar deze realisatie? Eenmaal ‘terug’ (her-innert) naar deze realisatie, zijn er ook meteen geen levels meer. Dan is er opeens het oneindige niets en dus het oneindige alles.
En laat dat nou ook meteen de paradox zijn. De woorden of uitleg zijn een beschrijving van het geheel. Van dàt wat niet te omschrijven valt. Van dàt wat we niet kunnen vastpakken of zien omdat we het al zijn. Nu al. Dit al.
We kijken al vanuit deze universele intelligentie onze wereld in en wat we zien is een onmiddellijke reflectie van dat ene. Er wordt betekenis gegeven aan iets wat in essentie betekenisloos is. Vormloos, vorm. Nu en weer nu. Dat en dit. Alle opties mogelijk binnen een en dezelfde mogelijkheid.
Nu al. DIT al.